بیمارستان امدادی (شهید کامیاب)

بعد از سفر به شمال (جایتان خالی ) متوجه شدیم که متاسفانه یکی از اقوام تصادف کرده و در بیمارستان امدادی مشهد بستری است ، به حکم وظیفه انسانی رفتیم به ملاقات ، خدا  نصیب هیچ کافری نکنه . در بخش سوانح ارتوپدی چندین اتاق در هر اتاق 6 نفر بیمار تصادفی که بعضی از اونها در حال ناله کردن  بودن ، حتی در راهروی اصلی هم تختهای بعضی از بیماران چیده شده بود علاوه بر اینها  بوی خاص انواع داروها ، ضدعفونی کننده ها ، و ... فضای بسیار بسیار بدی رو در مقابل چشمان ملاقات کننده قرار داده بود ، چه برسه به بیماران بستری در این بیمارستان . گذشته از زحمات غیر قابل وصفی که پرسنل این بیمارستان متحمل می شن ، فکر می کنم با کمی مدیریت می شد  این فضای مملو از نگرانی ، بیماری و ناراحت کننده به محلی مناسبتر برای بیماران برای امید به بهبودی تبدیل بشه . تصور کنید در زمان ملاقات در هر اتاق 6 تخته چند نفر آدم جمع می شن . فرض بر اینکه هر تخت حداقل 4 نفر ملاقات کننده داشته باشه . جمع اقوام ما به طور متوسط 8 نفر بود . تازه آشنای ما از شدت درد توان حرف زدن نداشت . !!!!!!!

گذشته از تمام این حرفها ، در تمام لحظاتی که در بیمارستان بودم به این فکر می کردم چطور ما می خواهیم الگوی کشورهای دیگه بشیم . و اگر کشورهایی هستند که می خواهند از ما الگو بگیرن ، اونها دیگه چه وضعی دارند ، الله اکبر !!!